I AM..

I AM.. - Illustration - Collage - Installation I AM.. - Illustration - Collage - Installation

Illustration - Collage - Installation

Είμαι...

Τι είμαι και τι δηλώνω ότι είμαι.

Εδώ θέλω να θίξω το γεγονός της υποκρισίας. Όταν ο λόγος σου δεν συμβαδίζει με τις πράξεις σου και τις κύριες σου σκέψεις. Γιαλαντζί λόγος δηλαδή.

Ο λόγος και η σκέψη (το πνεύμα) έχει άπειρη ελευθερία (by default). Όταν εκμεταλλεύεσαι αυτήν την ελευθερία για να ασκήσεις βία διαμέσου του ψεύδους (όταν απαξιείς και καταρρακώνεις την πραγματικότητα και την αλήθεια τότε φυσικά θα σε απαξίωση και αυτή) τότε δεν σέβεσαι την ελευθερία σου και ο λόγος σου χάνει την ισχύ του (ή την τιμή του).

Ο κόσμος αργά-γρήγορα θα σε αντιληφθεί και θα σε απαξιώσει (σαν τον ψεύτη βοσκό ή κάθε κατεργάρης στον πάγκο του ή μια του κλέφτη δύο του κλέφτη ή ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται ή οι μάσκες έπεσαν ή η ψευτιά και η κλεψιά είναι μάνα κι ανεψιά ή τόσες και τόσες λαϊκές παροιμίες. Όσο και αν σε υποστηρίζουν κάποιοι της TV το ίδιο θα συμβεί και με τους αυτούς).

Με την ευκαιρία θα ήθελα να αναφερθώ στο πως το κακό μπορεί να καπελώσει το καλό μέσω της φυσικής απλοϊκής διπολικής σκέψης.

Διπολική σκέψη είναι όταν βγάζεις συμπεράσματα-συνειρμούς στο στυλ του ΑΣΠΡΟ-ΜΑΥΡΟ, δηλαδή αν δεν είναι άσπρο τότε είναι μαύρο. Οι προπαγανδιστές-γκεμπελίσκοι το γνωρίζουν καλά και το χρησιμοποιούν σκόπιμα για να σε κοροϊδέψουν.

Έτσι π.χ. οι φασίστες αντιδημοκράτες λένε -Οι πολίτικοι της Δημοκρατίας κλέβουν οπότε η Δημοκρατία είναι κακό, ενώ εμείς που το λέμε (που δήθεν δεν κλέβουμε) και την μαχόμαστε είμαστε το καλό.

Έτσι ο φασισμός κακούργων με φυσικό τρόπο προσπαθεί να καπελώσει την δημοκρατία-δικαιοσύνη και την δύναμη-εξουσία του λαού.

Όμως ο κλέφτης πολίτικος της δημοκρατίας που δεν τηρεί τον καθήκον του, είναι και αυτός ψεύτης-κλέφτης και δεν έχει σχέση με αυτό που δήθεν πρεσβεύει όποτε σαφώς δεν έχει και σχέση με την Δημοκρατία και τις αρχές της (δικαιοσύνη...).

Οπότε δεν μπορούμε να κατηγορούμε (να καπελώσουμε) την δημοκρατία γιατί κάποιος λειτουργός της είναι ψεύτης, ή την τεχνολογία γιατί κάποιοι την χειρίζονται για να βλάψουν τους γύρω τους ή την δημοσιογραφία (που οφείλει να είναι πραγματική και αντικειμενική) για τους κακούς-ψεύτες δημοσιοκαφρούς, το σεξ για τους βιαστές, την τηλεόραση ως μέσο ψυχαγωγίας-ενημέρωσης για την κατευθυνόμενη προς ατομικό τους συμφέρον προπαγάνδα ή ακόμα και το χρήμα ως μέσο συναλλαγής των ανθρώπων από την απληστία-κλεψιά κ.α.

Αλλά τον ίδιο τον κακό-ψεύτη και τις αρνητικές πράξεις του. Δίκαια. Πόσο άλλωστε όταν αυτά που καπελώνονται είναι και πολύτιμα αγαθά για την ανθρωπότητα, για όλους μας, και που οφείλουμε να προστατεύσουμε.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι αν θέλουμε να έχουμε δίκαιη υπόσταση πρέπει κάποιες φορές να σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω και να μην γινόμαστε θύματα κοροϊδίας και επιβλαβής προπαγάνδας. Να μην επιτρέπουμε να καπελώνεται-απαξιώνεται κάτι το καλό-θετικό-δίκαιο π.χ. την Δημοκρατία λόγο αυτών που δεν την σέβονται και την διασύρουν με ψέμματα και υποκρισία, αλλά δίκαια να απαξιώσεις αυτούς τους ψεύτες.

Πίσω από το ψέμα κρύβεται η προσπάθεια τους να σε παραπλανήσουν και με αυτό τον τρόπο να σε βλάψουν.


Επιπλέον θα ήθελα να αναφέρω κάτι φαινομενικά παράδοξο.

Ο φιλικός, ανοιχτός άνθρωπος μερικές φορές δέχεται περισσότερο κριτική και σαφώς πιο αυστηρή από έναν εχθρικό-ψεύτη.

Διότι ο φιλικός δέχεται και ακούει, ενώ ο εχθρικός απειλεί και επιβάλλει. Και φοβάσαι και δεν σε ακούει. Αυτή η αυστηρότερη κριτική στον φιλικό ίσως κάποιους τους απογοητεύει.

Η κριτική όμως σε ωριμάζει και δοκιμάζει το αίσθημα δικαίου. Σου αποδίδει, όπως και η συζήτηση. Αυτός ο πλούτος σε κάνει πνευματικά πλουσιότερο. Βεβαία, η κριτική, όχι η κακεντρέχεια. Αυτή όπως και το ψέμα είναι ανάξια λόγου.

Ο εχθρικός πληρώνει άλλωστε σε προσωπικό επίπεδο την εχθρικότητα του, μόνος και φοβισμένος από το φόβο που δημιουργεί. Κανείς φυσικά δεν θέλει δίπλα του τον εχθρικό.

Προτιμώ να δεχτούν την δική μου κριτική σαν καθαρό νερό που θα τους καθαρίσει. Θα τους καθαρίσει από τα κόμπλεξ που τους βαραίνουν και θα τους επαναφέρει στην πραγματικότητα, στην αλήθεια, στο δίκαιο και να τους δώσει χαρά. Ο φόβος να γίνει χαρά και η μοναξιά καλοί φίλοι (ο εχθρικός διώχνει τους φίλους, ίσως έχει μόνο κόλακες αν έχει λεφτά και εξουσία).

Και όπως έλεγε και ο Αίσωπος, τον κακό πρέπει να τον κριτικάρεις και να τον καταδιώξεις για να του κάνεις καλό παρά να τον φοβηθείς. Ότι πρέπει να εύχεται την ελευθερία από την κακία του. Έτσι βγαίνει κερδισμένος κυρίως αυτός (και οι γύρω του).

Ας γίνουν Ηρακλής και ας καθαρίσουν και αυτοί από την μεριά τους, τους τάφρους του εγκεφάλου τους από τα βρώμικα κόμπλεξ που τους βαραίνουν.

Επιπλέον θα ήθελα να προτείνω ένα πολύ ωραίο άρθρο για την δημοσιογραφία-αλήθεια-αντικειμενικότητα που εμπεριέχεται στο επίσης ωραίο βιβλίο “Βιβλία εναντίων τσιγαρου” του μεγάλου George Orwell.

Και ένα επίσης πολύ ωραίο βιβλίο για τον λόγο και την αξία του, το “Βλέποντας Φωνές” του μεγάλου Oliver Sacks.

Κατά τα άλλα, πέρα από την ζωγραφική με μολύβι το έκανα και λίγο κολάζ και με την προοπτική να γίνει μοντέρνο. Το πρώτο μου και για χαλαρό σαλόνι, νομίζω...