Socrates Snatch / Η αρπαγή του Σωκράτη

Socrates Snatch / Η αρπαγή του Σωκράτη - Painting Socrates Snatch / Η αρπαγή του Σωκράτη - Painting Socrates Snatch / Η αρπαγή του Σωκράτη - Painting

Oils on canvas 100cm x 60cm

Ένα έργο που παρεμβαίνει στα κακός πεπραγμένα της ιστορίας. Στην θανατική καταδίκη του γνωστού φιλόσοφου Σωκράτη.

Πάνω-αριστερά οι υπεύθυνοι του φόνου λένε "Oups, We did not kill him, Ougg". To ουγκ δείχνει πως είναι ούγκανοι και σκοταδιστές.

Τα σκυλιά φύλακες κάτω-αριστερά δείχνουν σαν να χορεύουν και λένε "OPA!! OPA!!". Το χαμόγελο και η πράξη τους υποδηλώνει την σωτηρία από τα δεσμά τους.

O Πλάτωνας (πάνω-μέση) σκέφτεται απορημένος και λέει "Socrates, Where you go? What Happens? I am, I think.." . Εδώ θέλω να συμβολίσω την εξέλιξη της φιλοσοφίας και μέσω των θετικών επιστημών.

O Σωκράτης (με την φαλάκρα) λέει "Hey you? What about the truth?" με το χέρι ψηλά που συμβολίζει την αλήθεια.

O τύπος που διαπράττει την αρπαγή λέει "Ha Ha Ha, Here is the truth my man", θέλοντας να αποκαταστήσει την ιστορία και παροτρύνοντας τον να ζήσει και να συνεχίσει να εξερευνά την αλήθεια που βρίσκεται μπροστά του και να γυρίσει την πλάτη στους σκοταδιστές που καταδιώκουν αυτόν και την αλήθεια.

Το σκυλάκι είναι ο Άργος του Οδυσσέα (το έβλεπα από το αγαλματάκι "Odysseus or Mesopotamian Fire") και σκέφτεται "Hi Hi, they dancing" με όλη την σκυλίσια αθωότητα του, λόγο και της υγιούς συμπεριφοράς που απέκτησε δίπλα στον σύντροφό του.

Η αλήθεια δεν φοβάται, στέκει δυνατή καθαρή με αξιοπρέπεια και περηφάνια, ενώ το ψέμα (για κακό) δεν στέκει, φέρει μόνο ντροπή, φόβο και αναξιοπρέπεια.

Τέλος μιας και είναι ένας πίνακας προς χαρά, θα αναφέρω και δυο αστεία σχετικά με τον πίνακα (ας με συγχωρέσει η σοβαρότητα του θέματος).

Το ένα έχει να κάνει με μια κουτσουλιά που φαίνεται να πέφτει από τα πουλιά στο τύπο. Έγινε τυχαία, και σκέφτηκα να την αφήσω (και να την βάψω άσπρη σαν κουτσουλία και ευκολία). Λέμε γούρι, και λίγο Αισώπεια (Ελληνικά) “συν Αθηνά και χείρα κίνει”.

Η δευτερή το δεύτερο όνομα που σκέφτηκα, το “Ή Πάρτι Μασκε”. Πάλι ας με συγχωρέσει η σοβαρότητα του θέματος. Σέβομαι την ιστορία (και την αλήθεια) και θεωρώ πως πρέπει και να μας διδάσκει. Τα λάθη δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνονται. Απλά απολαμβάνω πολύ το αστείο και την χαρά και μου ήταν αδύνατο να μην αστειεύτω και να το αφήσω στο παρελθόν.

Και μάλλον τώρα που το ξαναβλέπω φαίνονται ούτως ή άλλως λίγο αστείοι οι χαρακτήρες...